Som-O magic land space

ทำไมถึงเป็นอย่างงี้

 

เพราะเราคนเดียวเลย

 

ทำไรไม่ได้ซะอย่าง

 

ไม่อยากดูถูกนะแต่มันก็จิงอะ

 

โอยยยยยยยยยย

 

จะมีไรที่ทำได้ดีสักอย่างไหม

 

ยังคงตามหาได้มาสิ่งนั้น

 

แต่เราจะต้องทำให้ได้เรื่องที่ไม่เป็นเรื่องเบื่อที่จะคิด

 

ทำให้ชีวิตไม่มีความสุข

การกระทำทำให้เรารู้สึกได้มากกว่าคำพูดเป็นล้านคำจิงๆๆๆนะ

 

จะกี้ได้ดูตำนานรักดอกเหมย ชอบบทที่ว่า

 

ชาย : ฉันจะรักเธอตลอดไป

 

หญิง  :  ฉันก็จะรักเธอตลอดไปมากกว่าเธอ 1 วัน

 

คำพูดที่ตีได้หลายแค่มุมมากกก

 

 

ถ้าหากเค้าทั้งสองเคียงรักจนสมหวังผู้หญิงรักมากกกว่าผู้ชายรักกันตราบนานเท่านานสรุปแฮปปี้

 

แต่หากวันใดมีฝ่ายใดที่เจ็บซ้ำในที่นี้เราตีความได้ว่าหากเธอไม่รักฉันตลอดไปแล้วนั้น ฉันก็จะรักเธอไปอีก 1 วันแล้วหลังจากนั้นฉันจะเป็นคนใหม่

 

ใช้อย่างที่เราคิดไหม

 

คนใหม่ในที่นี้จะมีจิงไหมหรือเค้าจะรักกันตลอดไป

 

แต่ในชีวิตจิงๆๆๆแล้วนั้นเราจะมีโอกาสได้ฟังคำพูดแบบนี้บ้างป่าวเนี่ย

 

การคาดหวังบางครั้งก็สุขใจแต่หวังมากไปก็กดดัน เจ็บปวด และถึงกับผิดหวังได้อะ

 

เดินสายกลางดีที่สุด  แต่เราทุกคนหาทางเนนี้ไม่ค่อยจะเจอ เพราะ..........

 

เพราะหลากหลายคำตอบหรือไม่มีคำตอบถึงเเม้จะคิดได้ดังนี้หากแต่ใจกับสวนกระแสกับที่คิด

 

แล้วทางสายนั้นเราคงไม่ได้เดิน

 

สเปชมันดีอย่างนี้นี่เองสเปชจิงๆๆๆ

 

เราคิดไปเองหรือมันเป็นจิงๆๆๆเป็นคำถามที่หาคำตอบไม่ได้

 

และก็ไม่รู้จะมีคำตอบได้จริงๆๆหรือป่าว

 

แต่มันก็ผ่านมาถึงขนาดนี้ละคงแก้ไขอาไรไม่ได้ละอะ

 

แต่เราก็ไม่ได้เสียใจแต่ที่คิดถึงเรื่องนี้บ่อยๆๆมันใช่อย่างที่คิดไหม

 

ถ้าใช่คงแก้ไขไรไม่ได้ละอะ

 

ก็ขอให้เรามีความสุขต่อไปละกันนะ

 

ถ้ามันเป็นเรื่องจริงก็แอบเสียดาย

 

แต่ถ้าคิดไปเองก็ขอให้เรื่องมันผ่านและลืมไปได้ในที่สุดนะ

 

แค่นี้ละ  งงตัวเอง  จะมีใครเหมือนเราไหมมีไรมากมายที่ขี้เกียจพูดออกไปแสดงออกไป

 

เพราะไม่มีทางที่มันจะเกิดได้จริงๆๆๆ

 

เบื่อตัวเอง

 

ขอให้เวลาดีๆๆเกิดขึ้นกับเราบ้างนะ

 

 

ตอนนี้วันๆๆก็ทำแต่drug conference ยาที่เราได้ทำก็คือ accretropin เป็น somatropin หรือ Growth hormone นั่นเอง

 

มันก็ดีที่ได้รู้อาไรๆๆเพิ่มเติมแต่มันหนักมากกกกกกกกกกกกกกกก

 

แต่ก็ต้องค่อยๆๆทำและทนน้ำหนักที่มากก็จะเคยชินและทำไปเรื่อยๆๆได้เองและจะต้องเสร็จแต่คงไม่ใช่

 

ภายในวัน 2 วันนี้แน่

 

จะมาคิดดูให้ดีเราก็ไม่ได้ตั้งใจเองตั้งแต่ต้นจึงต้องมาเหนื่อยในตอนนี้

 

เป็นอย่างงี้มากี่ครั้งกี่คราก็ยังไม่จดจำและทำเสมอ

 

ทำไมน้ารู้ว่าไม่น่าทำก็ทำทุกที

 

ก็เหมือนแมงเม่าที่อยากบินเข้ากองไฟเพราะมันสวยแต่สุดท้ายก็อาจจะตายเพราะไฟมันเเรงเกินจะทนได้

 

แต่เรายังมีโอกาสที่จะเริ่มในสิ่งใหม่ๆๆและหาแนวทางที่จะเริ่มใหม่

 

ทำไมการที่เราไม่คิดมากมันทำให้ครายๆๆๆคิดว่าไม่รับผิดชอบหรือไม่ใส่ใจการที่จะตัดสินอย่างงั้นมันดูได้ง่ายขนาดนั้นเลยออ

 

ทำไมการที่เราจะคิดหรือแสดงว่าตั้งใจมากๆๆๆในสิ่งใดต้องแสดงอาการที่เครียดออกมา

 

เพื่อให้ทุกคนเป็นห่วงหรอ

 

เราไม่ชอบ

 

คงไม่ดีอะสรุปก็คือความคิดของคนที่คิดมากนั่นเองช่ายมั๊ย

 

ความคิดที่เริ่มฟุ้งซ่านมากไม่เข้าใจคนอื่นเลยไม่พยายามที่จะเข้าใจ

 

ไม่เข้าใจคือไม่เข้าใจความคิดของเค้านะยังงี้มั้งเราจึงไม่ได้คุยอาไรกับครายมากมาย

 

ความฝันสูงสุดจงมาจิงนะ

นานแสนนาน

 

เรื่องราวเกิดขึ้นไปเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ

 

รู้สึกว่าบางอย่างยังไม่ได้ทำ แต่สิ่งที่ได้ทำก็ทำให้มีความสุข

 

ความเดิมตอนที่แล้วพิมไรไปจำไม่ได้เเล้วอะ

 

ตอนนั้นอยากอัพเพิ่มแต่นึกว่าพิมไม่ได้เลยไม่อัพ

 

สุดท้ายเพราะเราไม่รู้เรื่องเลยนึกว่าลงไม่ได้

 

เลยไม่ได้อัพไรเลย

 

ปิดเทอมหย่ายนี้กำลังจะหมดไปเร็วมากมายเหมือนพึ่งขึ้นปี 3 มานึกได้ว่านี่เรากำลังจะขึ้น ปี 4

 

มันก็ไม่ได้เร็วเหมือนเราเดินขึ้นบันได

 

แต่ก็ไม่ได้ช้าเหมือนเหมือนไรดี  เหมือนเต่าละกัน

 

เวลาไม่มีขาแต่เดินได้เร็ว เรามีขาก็ต้องเดินเร็วไปด้วย

 

ปิดเทอมหย่ายคราวนี้ได้ทำไรไปบ้างน้า

 

1.เตรียมค่าย

 

2.ไปค่ายที่เชียงรายที่นี่เด็กยากจนมากกว่าที่เคยไปเห็นแล้วไม่ชอบใจทำไมคนเราไม่เท่ากัน

 

ก็คงหาคำตอบไม่ได้เลยต้องไปแบ่งปันพวกเค้าละกันนะ

 

3.ฝึกงานที่ศูนย์สาธารณสุข 28 กรุงธนบุรี

 

ได้เจอคนอีก2คนที่ได้ใช้ชีวิตพูดคุยกัน 1 เดือนคือพี่บอยและลุงประสาท

 

ได้ความรู้มากมายชอบที่ไปฝึกงานทำให้รู้ว่าต่อไปเราจะได้รู้อะไรบ้างและต้องทำอะไรให้ได้ไม่ใช่

 

รู้ทุกอย่างแบบไม่เข้าใจว่ารู้ไปทำไมแล้วก็จำไม่ได้

 

4.งาน ดรักคอนเฟเรน ที่ยังมืดมิด เริ่มหาไฟฉายจะต้องหาทางออกให้เจอให้ได้

 

5.รับน้องที่วันนี้ไม่ได้ไปแต่ก็คงต้องได้ไปเห็นรับน้องสักวันแหละนะ

 

6.ใช้ชีวิตอยู่เฉยยยยยยแล้วมานั่งคิดว่าเฉยเกินไปไหมไม่มีไรทำหรือไง

 

นี่ก็คงเปนสิ่งที่ได้ทำในครั้งนี้ละนะ

 

เราก็ไม่รู้ว่าจะได้ทำไรต่อไปอีกแต่ก็ควรจะทำทุกสิ่งให้ดีที่สุดละกัน

 

ดีใจที่ได้อัฟ

 

ชอบที่ได้มานั่งอ่านความรู้สึกเก่าๆๆอ่านแล้วสนุกดีทำให้นึกถึงจุดๆๆนั้นแล้วมีความสุข

 

ปล.ราวตากผ้าตอนนี้มาอยู่ในบ้านเพราะฝนตกแทบทุกวันดีที่อากาศเย็นแต่ไม่ชอบที่จะต้องนั่งมองโดยไม่รู้ว่าเมื่อไรจะหยุดตก

 

เหมือนการรอที่ไร้จุดหมาย ฝนเอาแต่ใจอยากตกก็ตกโดยที่ไม่มีใครรู้ได้ว่าจะตกนานไหม

 

พอชินที่ฝนเริ่มตกกกกกกก็มาหยุดซะนี่

 

ก็ต้องมาเปลี่ยนอารมใหม่แย่จิงเชียว